الان باز دوباره اینجایم.
اما چیزی حدود یک قرن گذشته.
از همه چیز.
از من ، دنیا، زندگی...
کاش به جای این شاخ گاو تیز و سخت غلتک هیدرولیکی عظیمی زیر دنیا بود!
( البته نمی دونم غلتک هیدرولیکی اصلاً وجود داره و ترکیب درستیه یا نه. منظورم غلتکی بود که نرم و روون حرکت کنه.)
سری را که درد نمی کند دستمال نمی بندند
دستمال را باز می کنم
باد می آید
اگر سرم درد بگیرد چه...؟!
دانه دانه های سربی خاکشیر در لیوان شربت
ته نشین شده اند...
سال هاست.
قاشق را بگردان!
اككه هي! تو ديگه كي هستي؟! از كجا پيدات شد؟ من درا رو قفل كرده بودم، چرا نصفه شب مزاحم ميشي؟!
حالا كه تا اين جا اومدي... اين قدر دم در وانايستا ! همه ي گرما رفت بيرون... بيا تو و در رو هم پشت سر خودت ببند...
نكنه انتظار داري چاي رو هم بيارم دم در برات؟!
اون فلاسك چيه تو دستت گرفتي؟!!
يا بيا تو يا زودتر برو! به هر حال درو ببند! كارام مونده. باد زندگيمو برد!!
نه نه ! كسي پيشم نيست، به نظر ميرسه آدم بدي نباشي... بيا تو و در رو هم پشت سرت ببند! فقط سريع تر...
وگرنه شاخت مي زنم...
از اين لباس چروك بيست و سه ساله خسته شده ام. ديگر نمي خواهم دخترك باشم. اما با همه ي كمالاتم نمي دانم چگونه مي توان ديگر دخترك نبود. شما مي دانيد؟
يك راه تاريك تاريك تاريك بود. من زمين خورده بودم و گويا جاذبه هزار برابر شده بود.
به زحمت صفحه ي موبايلم را روشن كردم و به شعاع نيم متري خودم نوري تاباندم... به هر جان كندني بود روي پاهايم ايستادم. ماه هم بود ولي انگار فقط قلمرو خودش را روشن مي كرد و جلوي پاي من جزء آن نبود... جلوتر ، خيلي جلوتر پدر و پسري تصادف كرده بودند. پدر نصف شده بود. داشت با ماسه دور خودش و پسرش حصار مي كشيد. من كه يك باره سرعت گرفته بودم پايم را روي حصارشان گذاشتم و خرابش كردم. مرد اعتراضي نكرد، كارش را ادامه داد.جلوتر يك عده ديوانه ي لخت مي دويدند... چراغ بود جايي مثل يك شبستان... از كوچه ي اسكويي به سمت خانه دويدم. آن جا هم ديوانه هاي لختي كه مخلوطي از سگ و انسان بودند دنبالم كردند...
در خانه همه شاد و خندان داشتند چاي مي خوردند... به محمد حسين گفتم: اگه تو بهشت بي كار و نصفه و مريض فقط بشيني ... خيلي بهتر از اينه كه تو جهنم زندگي كني.
من بايد بر مي گشتم...
